Śmiertelne i prawie śmiertelne reakcje anafilaktyczne na pokarm u dzieci i młodzieży ad 5

Większość rodziców nie doceniła potencjalnego nasilenia reakcji alergicznych na pokarm. Chociaż samobójcza adrenalina została przepisana trzem z szóstki dzieci z reakcjami śmiertelnymi, żadna z nich nie była dostępna w czasie reakcji. Tylko jeden pacjent z reakcją niekrytyczną (pacjent 8) sam wstrzyknął epinefrynę, a adrenalinę do wstrzykiwań przepisano tylko trzem pacjentom z reakcjami niekrytycznymi. Pięć z sześciu śmiertelnych reakcji miało miejsce w miejscach publicznych, podczas gdy dzieci i młodzież były w szkole lub na targach, podczas gdy wszystkie niemal śmiertelne reakcje miały miejsce w prywatnych domach. Co najmniej jeden z rodziców pacjentów był obecny podczas trzech z sześciu śmiertelnych reakcji i podczas czterech z siedmiu niecałkowitych reakcji, co sugeruje, że obecność rodziców, którzy mogliby być w stanie wcześnie wykryć objawy dziecka, nie mogła wyjaśnić różnic między dwiema grupami. Zamiast tego wydaje się, że łatwiej jest szybciej zareagować na nagły wypadek medyczny w domu niż w miejscu publicznym – okoliczność, która może umożliwić wcześniejszą instytucję odpowiedniej interwencji medycznej. Fakt, że dwie trzecie śmiertelnych reakcji i żadna z niemal śmiertelnych reakcji nie pojawiła się w szkole, nie może budzić wątpliwości co do zdolności szkolnych systemów opieki zdrowotnej do radzenia sobie z takimi nagłymi przypadkami medycznymi. Chociaż objawy wystąpiły prawie natychmiast u wszystkich pacjentów, u czterech z sześciu pacjentów, u których wystąpiły reakcje śmiertelne, w porównaniu z tylko jednym z siedmiu pacjentów z nieczułymi reakcjami, pojawiły się złudnie łagodne objawy przez godzinę lub dłużej, zanim rozwinął się ciężki kompromis oddechowy. Interesujące było to, że wszystkie dzieci i młodzież, u których nie wystąpiły reakcje na zapalenie, ale tylko jedno dziecko z reakcją śmiertelną, miało objawy skórne. Żaden pacjent, który zmarł nie otrzymał epinefryny przed wystąpieniem ciężkich objawów oddechowych, podczas gdy wszyscy pacjenci, u których nie wystąpiły reakcje niekrytyczne, otrzymywali epinefrynę przed lub w ciągu pięciu minut od wystąpienia ciężkich objawów. Jednak czworo dzieci, które otrzymywały adrenalinę przed wystąpieniem nasilonych objawów, stopniowo stawało się coraz bardziej chore i ostatecznie wymagało intubacji.
Ze względu na zróżnicowaną kinetykę reakcji w tych przypadkach i brak stwierdzenia znacząco podwyższonych poziomów tryptazy w surowicy u kilku dzieci z układową anafilaksją, należy rozważyć mechanizmy oprócz klasycznych reakcji z udziałem komórek tucznych. Do typowych wczesnych objawów anafilaksji wywołanej przez pokarm należą świąd ustny, uczucie, że wargi i język obrzękają, a gardło jest zaciśnięte, pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy, nudności, skurcze i wymioty, duszność, stridor i świszczący oddech. w przypadku dzieci, które badaliśmy, objawy te pojawiają się wkrótce po spożyciu alergenu pokarmowego i uważa się, że wynikają one z aktywacji mastocytów za pośrednictwem IgE-zależnej. Jednakże wiele dzieci miało progresywne objawy pomimo wstrzyknięć epinefryny lub drugiej fali objawów słabo reagujących na epinefrynę. Brak odpowiedzi na epinefrynę i konwencjonalną terapię odnotowali Smith i wsp., 12, którzy mieli trudności z odwróceniem reakcji anafilaktycznej u dwóch z trzech pacjentów celowo ukąszonych przez pszczoły w ściśle kontrolowanych warunkach.
Pewna liczba cytokin może być uwalniana z komórek aktywowanych podczas reakcji alergicznej
[patrz też: tabal radom, kabapol, sanepid kochanowskiego ]