Tai Chi i stabilność posturalna u pacjentów z chorobą Parkinsona AD 4

Charakterystyka demograficzna i kliniczna uczestników badania w punkcie wyjściowym. Od maja 2008 r. Do listopada 2010 r. Zbadano w sumie 309 osób pod kątem kwalifikowalności; 195 zakwalifikowanych i poddanych randomizacji (ryc. w dodatkowym dodatku). Tabela pokazuje wyjściową charakterystykę badanej populacji. Łącznie 164 osoby (84%) były na etapie 2 lub wyższym w systemie stażowym Hoehn i Yahr (zakres, do 4, mediana, 2,5). Grupy były dobrze dopasowane pod względem cech wyjściowych, w tym wieku, płci, czasu trwania choroby Parkinsona, stadiów Hoehn i Yahr oraz wyjściowych wyników badania. W sumie 176 uczestników ukończyło przydzielone im interwencje, a 185 dostarczyło kompletne dane na temat miar wyniku w czasie obserwacji. Nie było znaczących różnic w wyjściowych zmiennych demograficznych lub pierwotnych wynikach pomiędzy uczestnikami, którzy ukończyli badanie, a tymi, którzy tego nie zrobili. Średnia frekwencja w ciągu 24 tygodni wyniosła 37 sesji (77%, 37 z 48 w tai chi, 37 z 48 w treningu oporowym i 38 z 48 w rozciągnięciu, mediana, 39, zakres, od 3 do 48). Łącznie 137 uczestników (70%) uczestniczyło w 36 lub więcej sesjach (?75%). Frekwencja nie różniła się istotnie między grupami (p = 0,67). Nie stwierdzono istotnych wewnątrzgrupowych zmian w zewnętrznej aktywności fizycznej uczestników (P = 0,23) lub zastosowaniu leków przeciwparkinsonowskich (P = 0,16).
Podstawowe wyniki
Tabela 2. Tabela 2. Pomiary badawcze na poziomie wyjściowym i 6 miesięcy oraz różnice między grupami w zmianie od wartości wyjściowej. Średnie (? SD) różnice między grupami w wynikach po 6 miesiącach przedstawiono w Tabeli 2. Uczestnicy grupy tai chi spisali się znacznie lepiej niż ci z grup treningu oporu i grup naciągowych, którzy osiągnęli pierwotne wyniki. Grupa tai chi osiągnęła lepsze wyniki niż grupa treningu oporu przy maksymalnym wychyleniu, z różnicą między grupami wynoszącą 5,55 punktu procentowego (95% przedział ufności [CI], 1,12 do 9,97; P = 0,01) oraz w kontroli kierunkowej, z różnicą między grupami wynoszącą 10,45 punktów procentowych (95% CI, 3,89 do 17,00, P = 0,002). Grupa tai chi również miała znacznie lepsze wyniki niż grupa rozciągająca zarówno w zakresie maksymalnej kontroli skokowej, jak i kierunkowej, przy różnicach między grupami 11,98 punktów procentowych (95% CI, 7,21 do 16,74) i 11,38 punktów procentowych (95% CI, 5,50 do 17.27), odpowiednio (P <0,001 dla obu porównań). Znaczący wpływ tai chi pozostał po korekcie dla zmiennych towarzyszących.
Od wartości wyjściowych do 24 tygodni uczestnicy grupy tai chi odnotowali średni wzrost o 9,56 punktów procentowych w maksymalnym wychwycie oraz 8,02 punktów procentowych w kontroli kierunkowej (p <0,001 dla obu wyników). Uczestnicy grupy oporu mieli średni wzrost o 4,02 punktu procentowego w maksymalnym skoku (P = 0,02), ale nie mieli znaczącej zmiany w kontroli kierunkowej (-2,43 punktów procentowych, P = 0,35). W grupie rozciągającej nie zaobserwowano znaczącej zmiany względem linii podstawowej.
Drugorzędne wyniki
Istotne różnice między grupami obserwowano po 24 tygodniach (Tabela 2). Grupa tai chi miała znacznie lepsze wyniki w zakresie miar chodu i siły, lepsze wyniki w zakresie funkcjonalnego zasięgu i czasowych testów w górę iw ruchu, oraz lepsze UPDRS Wyniki III, w porównaniu z grupą rozciągającą (P <0,001 dla wszystkich porównań). Grupa tai chi osiągnęła wyniki lepsze niż grupa treningu oporu przy długości kroku i zasięgu czynnościowym (P = 0,01 dla obu porównań).
Od wartości początkowej do 24 tygodni uczestnicy grupy tai chi mieli średni wzrost o 10,3 cm długości kroku (P <0,001), 10,4 cm na sekundę w prędkości chodu (P <0,001), 13,9 Nm w wydłużeniu stawu kolanowego (P = 0,001) , 5,1 Nm w zgięciu kolana (P = 0,01) i 5,0 cm w zakresie czynnościowym, (P <0,001), ze spadkiem wynoszącym 1,05 sekundy w teście up-and-go i 6,42 punktów w wyniku UPDRS III (z niższymi wynikami wskazujące poprawę). Podobne ulepszenia zaobserwowano w grupie treningu odpornościowego: średni wzrost o 4,3 cm w długości kroku (P = 0,01), 10,0 cm na sekundę w prędkości chodu (P = 0,001), 14,6 Nm w wydłużeniu stawu kolanowego (P <0,001), 8,9 Nm w zgięciu kolana (P = 0,001), a 2,2 cm w zasięgu czynnościowym (P = 0,007), a także spadki o 1,00 sekundy w teście up-and-go i 5,07 punktu w wyniku UPDRS III (P <0,001 dla oba porównania). Nie zaobserwowano znaczącej zmiany w stosunku do wartości wyjściowej w grupie rozciągającej, z wyjątkiem pogorszenia prędkości chodu (spadek o 4,50 cm na sekundę, P = 0,01) i poprawy wyników w skali UPDRS III (spadek o 1,40 punktu, P = 0,05).
Tabela 3. Tabela 3. Samoinformowane spadki podczas 6-miesięcznej interwencji, według grupy
[podobne: psycholog warszawa, diabetolog, kardiolog dziecięcy ]
[przypisy: ewa kurowska, sebi rybnik, sanepid kochanowskiego ]